A kto wie, dla kogo to, ten wie i już!

Siedzę na tarasie, przede mną laptop na kolanach, nogi wyciągnięte na pufie... podnoszę wzrok i widzę soczyście zielony park, ciemniejący o tej porze. Z prawej strony wschodzi czerwony księżyc w pełni, prawie nie do odróżnienia na tle świecących już latarni. Niebo jeszcze fioletowo-różowo-niebieskie przed chwilą, zaczyna coraz bardziej szarzeć. Niedługo zabarwi się indygo, moim ulubionym kolorem i zamigoczą na nim gwiazdy a księżyc zmieni kolor na srebrny.

Jest mi dobrze. hehe, mogę się nawet pokusić o stwierdzenie, że jest mi byczo!

A nie było.

Niecały rok temu związałam się z Jack'iem. Pseudonim na nasz użytek. Jack jest przystojnym facetem. Ciemne, czarne włosy, zbudowany, wysoki, o dużych, ciepłych oczach koloru zielono-niebieskiego w okrasie z męskich, dużych brwi i kompletnie irracjonalnych rzęs, których każda kobieta po prostu musi mu zazdrościć. Ja przynajmniej zazdroszczę.

Związek, jak związek - wzloty i upadki, dni dobre, dni gorsze, dni bez sensu, dni warte przeżycia.

Na początku czerwca wybuchła bomba.

Jack'a zwinęła policja. Został osadzony w areszcie śledczym.

Z internetu dowiedziałam się, że jest poszukiwany listem gończym. Za niespłacenie kredytu wziętego na fałszywe zaświadczenie o zarobkach. Przy okazji, od pewnego wspaniałego aspiranta dowiedziałam się, że Jack zapomniał mi wspomnieć o byłej żonie i dziecku, które posiada... Bycie rozwodnikiem i posiadanie dziecka nie są przestępstwem, ale to na prawdę dziwne uczucie dowiadywać się o tym od osób trzecich.

Jack wyszedł, sprawa ponoć się wyjaśniła.

A ja po raz kolejny tańczę na linie. Jak to mam w zwyczaju.

I na prawdę, wszystko, co nas nie złamie, co nas nie zabije od środka, nas wzmacnia, kształtuje.

Czuję się silna.

Hmm.. może nie tyle silna, co uodporniona. Już na prawdę nic mnie na tym świecie nie zdziwi.

Nihil novi sub sole!

Ale musimy pamiętać, że i sol omnibus lucet.

Na dziś starczy.
I tak się sobie dziwię, że tyle napisałam.
Nie wiem, czy wróciłam tu na stałe, czy po prostu musiałam się wygadać.

Ale cieszę się, że mogłam.

Adios, Amigos!

wolę się ukrywać za monitorem za zniekształcającą kamerką
wolę słuchać tylko zmieniony głos przez telefon czy słuchawki
tak jest dla mnie bezpieczniej...
nie wiem czy nie zrobiłabym czegoś nierozsądnego
nie wiem czy potrafiłabym panować na sobą
mogąc popatrzeć w oczy
mogąc usłyszeć głos
jak się załamuje jak się zmienia jak nabiera innej barwy
mogąc poczuć zapach skóry
mogąc dotknąć ...

nie wiem...

wiem jednak że nawet samo wyobrażenie o kimś
potrafi zawrócić niesamowicie w głowie
wyobrażasz sobie miejsce
wyobrażasz sobie sytuację
wyobrażasz sobie iskierki w oczach
zmniejszające się źrenice
wyobrażasz sobie zapach
jak pachnie jak ciepły jest oddech
wyobrażasz sobie jakie są włosy
dotykasz ich w wyobraźni
zaciskasz je w garści chcąc zapamiętać jakie są
wyobrażasz sobie delikatność skóry
dotykasz dłoni głaszczesz policzek
nie istnieje nic wokoło
tylko dwie osoby zapatrzone w oczy
chłonące siebie zmysłami
mają tylko kwadrans

na poznanie i zapamiętanie siebie
tylko kilka minut
które mogą zmienić całe ich życie
mogą sprawić że będzie lepsze
lub zrujnować je całkowicie
mogą poczuć to czego tyle czasu szukają
lub sprawić że zadręczą się wyrzutami
wiele do zyskania do poznania do przeżycia
do stracenia...